Слике страница

All we have willed or hoped or dreamed of good, shall exist; Not its semblance, but itself; no beauty, nor good, nor

power Whose voice has gone forth, but each survives for the

melodist When eternity affirms the conception of an hour. The high that proved too high, the heroic for earth too hard,

The passion that left the ground to lose itself in the sky, Are music sent up to God by the lover and the bard ;

Enough that he heard it once : we shall hear it by-and-by.

And what is our failure here but a triumph's evidence
For the fulness of the days ? Have we withered or

agonized ? Why else was the pause prolonged but that singing might

issue thence ? Why rushed the discords in, but that harmony should be

prized ? Sorrow is hard to bear, and doubt is slow to clear,

Each sufferer says his say, his scheme of the weal and woe : But God has a few of us whom he whispers in the ear ;

The rest may reason and welcome: 't is we musicians know.



[ocr errors]

ν παν

πάνθ' ά βουλαίς ελπίσι τ' έπλάσαμεν

στροφή. χρήστ', ονείροις τ', έσσεται, ου δοκέονταλλ' αυτά κεδνόν πάν

σθεναρόν τ' έρατόν τ', ου γ' άπαξ φωνά κελάδησε, μένει τοϊσι φωνήσασιν, ευτε κραίνει εφημερίων υπονοίας πλείστος αιών. υψίφρoν εί τι λίαν, ει θέσκελον φάνη βροτοίς, ει δ' έρως τις γάν προλείπων πλάζετ' επ' αιθέρ', έπεμψε θεώ τούτ' εραστής φθέγμ' αοιδός τ' ει δ' άπαξ ήσθετο θεός, ακούοιμέν κ' έτάνδρες.


[ocr errors]



[ocr errors]


[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]






[ocr errors]

ει δε νυν εσφάλμεθ', επαγγελία

αντιστροφή. τούτο νίκας άμασι συν τελέoις. ήθλήσαμέν που πολλά μαραι

νόμενοι αλλ' άναυδου μήνες άμαχανίας πως ουχ ύμνους μέλλουσι τίκτειν, και πόθον αρμονίας επιβάσαι πλημμέλειαι; δύσφορός έστιν ανία δύσλυτόν τε τασαφές: πας δε τις τό τ’ ευ ρυθμίζων και το κακόν λαλέει νοσέων: έστι δ' οίς φράζει δι' ωτός Ζεύς σκοπειθ', άτεροι: φαμέν επίστασθαι μελωδοί.


[ocr errors][ocr errors][merged small]

Well, it is earth with me; silence resumes her reign :

I will be patient and proud, and soberly acquiesce. Give me the keys. I feel for the common chord again,

Sliding by semitones, till I sink to the minor, -yes, And I blunt it into a ninth, and I stand on alien ground,

Surveying awhile the heights I rolled from into the deep; Which, hark, I have dared and done, for my resting-place

is found, The C Major of this life : so, now I will try to sleep.


[ocr errors]
[ocr errors]


[ocr errors]
[ocr errors]

ελεν: εξάλλαξα πάλιν χθαμαλός σιγαν βρέμοντος ουρανού: επωδός. τλάσομαι υψιφρόνως. χορδών, φέρ', όρσαις αρχέτυπον κέλαδον, βαθμίσιν φωνών πολυξέστoισι καθιέμενος, κλίνομαι εις αμβλύν τιν' άχον, του πριν έκβας τέρμ' άγαμαι

δε τέως ύμνων κορυφας άλ' όθεν κατενέχθην εις άπειρον αμπνέω δή τλάς τόδ' έρδειν πλάξα μέσαν, ελπίδων κρηπίδα βροτοίς βιότου νυν δ' ύπνον γένοιτ' ιαύειν.

[ocr errors]




[ocr errors]


The woods decay, the woods decay and fall,
The vapours weep their burthen to the ground,
Man comes and tills the field and lies beneath,
And after many a summer dies the swan.
Me only cruel immortality
Consumes: I wither slowly in thine arms,
Here at the quiet limit of the world,
A white-hair'd shadow roaming like a dream
The ever silent spaces of the East,
Far-folded mists, and gleaming halls of morn.


« ПретходнаНастави »